فکر کردی که تا به حال چقدر پیش اومده که به چیزی بخوای برسی و نرسی. ولی یه فکر، یه چیزی تو ذهنت می گذره و چرخ فلک می چرخه و می چرخه و می چرخه و زندگی ات همون جوری می شه که به ذهنت مثل یه نسیم آمده و عبور کرده و گذشته. فقط از این فکر یه خنکی به صورتت خورده نه بیشتر ولی بهش می رسی.

ولی به اونی که می خواهی برسی و زندگی ات را بر پایه رسیدن به اون برنامه ریزی می کنی نمی رسی. هرچی تقلا می کنی کمتر می رسی. انگار هدفت یه سراب بیشتر نیست .

یادمه جایی خوندم که حضرت علی (ع) فرموده: « خدا را با شکسته شدن اراده ها و تغییر تصمیم ها شناختم.»

 آره، انگار همیشه یکی با بهم زدن برنامه هات می خواد بهت ثابت کنه که تنها قدرت واحد خودشه. بارها نشون داده که از ذره هم ناچیزتری و اگه اون نخواد اراده ای نداریم.

 ولی بازم سرنوشتمون رو خودمون می سازیم با همون نسیمی که میاد و می ره نه با برنامه ریزی هایی که برای هر دوره از زندگی داریم درست مثل اونی که یه خمره روغن داشت و اونقدر نقشه ریخت تا بالاخره با چوب دستش کاخ رویاهاش مثل تکه های سوفالی کوزه فروپاشید.

با هیچ قانون ریاضی نمی شه برای ادامه ی مسیر راهی رو انتخاب کرد. اگه بخوای علمی و منطقی، با عقلت راه رو انتخاب کنی به در بسته می خوری فقط اگه با دلت به اون نسیم و به اون ناشناختنی مهربان اعتماد کنی بهش می رسی.

اگه میگن اعتماد به نفس داشته باش و محکم قدم بردار به این معنی نیست که از راهی که انتخاب کردی مطمئن باش که اگه اینطور باشه قطعا جز تکبر چیزی برات نداره. پس باید فقط به او اطمینان داشته باشی و بدونی که اون از مادر مهربانتره، تکیه گاهی محکمتر از پدره و همدمی صمیمی تر از همسر.

اگه قدمی برمی داری نه به فکرت و دو دوتا چارتاهات که به او و بودنش اعتماد کن، فقط به او. و او را فقط با دلت می توونی بدست بیاری نه با عقل.

۳. آیا وجود فرزندان در زندگی مشترک تاثیری بروی علاقه جنسی میگذارد؟